Pimenowska ikona Matki Bożej

Pimenowska ikona Matki Bożej

Pimenowska ikona Matki Bożej pędzla Ewy Grześkiewicz. Fot. 7sensesphoto.com

Gdy jakiś czas temu zwiedzałm Galerię Trietiakowską, zachwyciła mnie Pimenowska ikona Matki Bożej. Jest to ikona w typie Hodegetrii, co tłumaczyć można jako „Wskazująca Drogę”. Matka Boża wskazuje dłonią na swego Syna jako na drogę do zbawienia. Nazwa ikony pochodzi od imienia  metropolity kijowskiego Pimena, wraz z którym w XIV w.  przybyła z Konstantynopola na Ruś. Po śmierci  patriarchy umieszczona została w ołtarzu soboru Zaśnięcia Matki Bożej na moskiewskim Kremlu. Wkrótce zasłynęła ona cudami uzdrowień. Wierni pragnęli gościć tę ikonę w swoich domach. Tak powstał zwyczaj obnoszenia jej po mieszkaniach osób, które o to prosiły. W czasie jednej z takich pielgrzymek, po modlitwie w domu kupca, z ikony zaczęła wydzielać się cudowna mirra. W XVI w. ikonę przeniesiono do innego soboru, również znajdującego się na moskiewskim Kremlu – soboru Zwiastowania Przenajświętszej Bogurodzicy, a później do jeszcze innego miejsca, także mieszczącego się na Kremlu – specjalnego pomieszczenia, w którym było przygotowywane i konsekrowane święte krzyżmo. Tam znajdowała się do momentu konfiskaty przez władze radzieckie w 1918 r. Po tym wydarzeniu umieszczono ją w Państwowym Muzeum Historycznym, a następnie w Galerii Trietiakowskiej, gdzie znajduje się do dziś.

Matka Boża Pimenowska  XIV w.

Matka Boża Pimenowska XIV w.

 

Matka Boża Pimenowska  XIV w. Detal

Matka Boża Pimenowska XIV w. Detal

Napisana przeze mnie ikona Matki Bożej Pimenowskiej ma swoje początki w rumuńskich monasterach. Deska wykonana została w stolarni monasteru Stavnic. Stamtąd trafiła do klasztoru męskiego w Bucium, gdzie została zagruntowana. I tam ją znalazłam.

A tak wygląda miejsce wyrobu desek pod ikony we wspomnianym monasterze:

Pracownia ikony.

Stolarnia i gruntownia w monasterze w Bucium

Stolarnia i gruntownia. Zwróćcie uwagę na sięgającą sufitu stertę desek na drugim planie, które zostały poukładane do sezonowania.

W stolarni w Bucium

W stolarni w Bucium

Przeor klasztoru, ikonopis ojciec Ireneusz, demonstruje sposób łączenia desek.

Gruntowanie desek pod ikony

Gruntowanie desek pod ikony

Składniki potrzebne do zrobienia tradycyjnego gruntu – naturalny klej i kreda.

Kleje do gruntu do podobrazi ikonowych

Kleje do gruntu do podobrazi ikonowych

 Dwa rodzaje kleju stosowanego w tej pracowni do gruntowania desek – klej króliczy i klej rybi, tzw. karuk. W Polsce do przygotowywania podobrazi pod ikony stosuje sie przeważnie klej perełkowy skórny, i droższy od niego, ale posiadający lepsze właściwości – klej króliczy. Natomiast w rumuńskich pracowniach często wykorzystywany jest w tym celu klej rybi. Jest to dosyć drogi klej otrzymywany z wysuszonych pęcherzy pławnych ryb. Dawniej używano do tego celu przede wszystkim bieługi i jesiotra. Obecnie, z powodu objęcia ochroną tych gatunków, produkuje się go z pęcherzy innych gatunków, głównie południowoamerykańskich. W monasterskiej pracowni zaopatrzyłam się w solidnie wykonane podobrazie.

Wybór deski pod ikonę

Wybór deski pod ikonę

Wybór deski Deskę zakupioną w Bucium przywiozłam do Polski, by po pewnym czasie ponownie zabrać ją do Rumunii. Tym razem trafiła ze mną do żeńskiego monasteru Varatec, gdzie pojechałam na praktykę ikonograficzną.

Pisanie ikon w rumuńskim monasterze

Pisanie ikon w rumuńskim monasterze

W monasterskiej pracowni Poniższe zdjęcie przedstawia narodziny ikony – sankir i pierwsze światła. pimenowska2 Ikonę dokończyłam już w Warszawie. Efekt mojej pracy mogliście zobaczyć na początku artykułu.

Przy opracowywaniu rysu historycznego korzystałam z książki Jarosława Charkiewicza „Tobą raduje się całe stworzenie”.

Podobne wpisy:

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>